Etkiye tepki..

Tarzım değil böyle yazılar yazmak, ama gönderilen mesajlara cevap verme nezaketini göstermeliyim diye düşünüyorum zaman zaman.. Yazmaya başladığımda, ve sonra sıkılıp tekrar yazmayı bıraktığımda, iletişim formundan gelen mesajlar beni tekrar yazmak için fazlasıyla yüreklendiriyor. Bir yerlerde yazdıklarımı okuyan, hatta beğenen, ve benim hissettiklerimi hissetmiş, benim yaşadıklarımı yaşamış insanların olduğunu bilmek yalnızlığımı bi nebze hafifletiyor.

Paralel hayatlar yaşadığımızı söyleyen, aynı zamanlarda aynı acıları, aynı sevinçleri paylaştığımızı yazanlar beni iyi anlayacaktır, en azından yazmamamı bağışlayabileceklerdir.

İnsan, kırılan parçalarını bir araya getirip tekrar ruhunu onarmaya çalışırken, her şeyden izole etmek istiyor kendini. Bağışıklık sistemi zayıf olan bünyeler gibi bulaşabilecek tüm mikroplardan kaçmaya çalışıyorsun, bunun senin için daha sakıncalı olduğunu bildiğin halde.. Sonra durup bakınca, boşuna korktuğunu fark ediyorsun her şeyden. Tekrar kırılmaktan, tekrar aynı acıları yaşamaktan nereye kadar kaçabileceğini düşünüyorsun. Yine kalkıp, dimdik ayakta durup savaş pozisyonunu alıyorsun. Ve adım atmak için sabırsızlanıyorsun bu kez. Hadi hayat gelsin, vursun nerden vuracaksa diyorsun. Ama en ufak bir tereddüt, en ufak bir pürüz tekrar kabuğuna koşarak geri dönmene sebep oluyor.

Soğuk suya atlamak gibi bir şey aslında.. Sadece bir anlık bir cesaret.. Sonrasında hayattan zevk alacağını biliyorsun fakat kendini bırakmak imkansızmış gibi büyüyor gözünde. Bu yüzden yaşayamıyorsun, bu yüzden nefes alamıyorsun, bu yüzden gülemiyorsun ve bu yüzden sevemiyorsun. Aynı acıları tekrar yaşamamak uğruna, yaşayabilme olasılığın olan güzel şeyleri de elinin tersiyle itiyorsun.

Biraz daha zamana ihtiyacım var kırılan parçaları sağlam bi şekilde yapıştırmak için. Biraz daha zamana ihtiyacım var güvenebilmek için insanlara.. Mesajlarıyla, yorumlarıyla destek olan, takip eden, okuyan, seven, sevmeyen herkes.. Yaşamaya başlayalım! Yarın güneş bizim için doğsun..